Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

MACULELE

Η ακριβής προέλευση του Maculele δεν είναι βέβαιη, ωστόσο, υπάρχουν πολλές εξιστορήσεις και μύθοι που περιτριγυρίζουν την ιστορία του. Το σίγουρο είναι ότι το Maculele δημιουργήθηκε από τους Αφρικανούς σκλάβους που δούλευαν στις φυτείες ζαχαροκάλαμου. Τα ξύλα που χρησιμοποιούνται μοιάζουν με κλαδιά από ζαχαροκάλαμα και τα μέγαλα μαχαίρια (facao) με τo εργαλείο που χρησιμοποιούσαν για να κόψουν τα ζαχαροκάλαμα.

Μερικές εξιστορήσεις λένε ότι Maculele, χόρευαν οι Αφρικανοί σκλάβοι στα senzala , τα καταλύματα όπου ζούσαν μέσα στις μεγάλες φυτείες ζαχαροκάλαμου. Ίσως για να γιορτάσουν την περίοδο της συγκομιδής. Πιθανόν, όπως και η πολεμική τέχνη της Capoeira, το Maculele ήταν μια πολεμική τέχνη μεταμφιεσμένη σε έναν γιορτινό χορό.

Το Maculele μοιάζει με μερικούς χορούς των ιθαγενών της Βραζιλίας. Ίσως οι κινήσεις του Maculele να προηλθαν από ένα κράμα Αφρικανικών και ιθαγενών πολιτισμών. Ωστόσο η μουσική και τα τραγούδια του είναι κυρίως αφρικάνικα και πορτογαλικά.

Το Maculele συνδέεται στενά με την πόλη του Santo Amaro στο εσωτερικό της πολιτείας της Bahia στη Βραζιλία. Άνθισε τον 18ο αιώνα στις φυτείες της πόλης αυτής και κατόπιν ενσωματώθηκε στις θρησκευτικές της εκδηλώσεις για περισσότερα από 200 χρόνια. Χορευόταν σε τοπικούς θρησκευτικούς εορτασμούς την ημέρα της “Nossa Senhora da Purificacao” που ήταν η Αγία προστάτιδα της πόλης. Προοριζόταν μόνο για συμμετέχοντες αρσενικού φύλου που χόρευαν σε ομάδες χτυπώντας τα ξύλα στο ρυθμό των atabaque και υπό το άκουσμα των τραγουδιών. Ο σφύζων ρυθμός του παρέσυρε όλο τον κόσμο. Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι εκδηλώσεις αυτές δεν ήταν γνωστές στην υπόλοιπη Bahia.

Στις αρχές του αιώνα μας, με τον θάνατο των μεγάλων Mestre του Maculele της πόλης αυτής, ο χορός άρχισε σιγά, σιγά να εξαφανίζεται ώσπου τελικά χάθηκε τελείως από τις γιορτές της προστάτιδας. Το 1943 ένας άλλος Mestre, o Paulinho Aluisio de Andrade, γνωστός ως Mestre Popo και πατέρας του Maculele στην Βραζιλία μάζεψε φίλους και συγγενείς για να τους διδάξει τον χορό αυτό βασιζόμενος μόνο σε αυτά που θυμόταν.

Λέγεται ότι ο Mestre Po-Po άρχισε να χρησιμοποιεί κινήσεις του χορού έξω στους δρόμους του Santo Amaro, χτυπώντας παλαμάκια μαζί με ένα φίλο με σκοπό να τραβήξουν την προσοχή των νεαρών γυναικών που περνούσαν από εκεί. Στις αρχές του 1900, ο Mestre Po-Po βελτίωσε και αναβίωσε το χορό του Maculele. Δημιουργώντας μια ομάδα παραδοσιακού χορού γνωστή ως “Conjunto de Maculele de Santo Amaro”, κατάφερε να διαδώσει το είδος αυτό χορού σε ολόκληρη την Βραζιλία και έξω από αυτήν.